Szukanie faceta, który ma być Twoim „ukojeniem” i przy którym możesz wreszcie zrzucić z siebie wszystko, co Cię przygniata, to nic innego jak szukanie darmowego terapeuty albo żywej emocjonalnej poduszki 🛋️ Drugi człowiek to nie jest sanatorium dla Twojego zmęczonego układu nerwowego ani kontener na Twoje nieprzepracowane problemy. Prawdziwa dojrzałość polega na tym, że najpierw sama uczysz się kontrolować swój oddech, radzić sobie z własną kruchością i dźwigać swoje ciężary, a dopiero potem wchodzisz w relację z pozycji siły i stabilności, a nie z pozycji tonącego, który szuka koła ratunkowego 🌊 Wmawianie sobie, że to partner ma przynieść „ukojenie”, to zrzucanie z siebie odpowiedzialności za własny stan psychiczny. Jeśli wchodzisz w związek tylko po to, żeby ktoś Cię „uspokajał”, to prędzej czy później zamienisz tę relację w emocjonalne pasożytnictwo, w którym facet w końcu pęknie pod ciężarem, który na niego zrzuciłaś, a z tej mitycznej „ciszy” zostanie tylko głośne rozstanie 🧱🤷‍♂️