Nie chcę już kobiety, która mówi kocham, a myśli opłaca się. Nie chcę patrzeć na oczy, które kłamią bez zająknięcia, usta, które całują, a potem plują za plecami. Miałem już słodkie głosy, gorzkie milczenie i pustkę w łóżku, gdzie obok leżało tylko rozczarowanie w ładnym ciele. Nie potrzebuję jej zachwytu. Niech zachwyca się sobą na Instagramie, z innymi. Ja nie jestem lustrem. Ja nie jestem portfelem. Ja nie jestem ojcem jej kompleksów. Mam dość kobiet, które chcą mieć silnego faceta ale tylko do tego momentu, aż przestaniesz się zginać pod ich wymaganiami. Mam ciało, które boli, ale nie klęczy. Ręce, które dają ale już nie każdemu. Serce poszarpane, ale moje. Nie na sprzedaż. Nigdy więcej. Pieniądze? Tak, chcę ich. Dużo. Nie żeby błyszczeć żeby mieć wybór. W tym świecie to jedyna prawdziwa wolność. Bo jak masz pieniądze, to możesz powiedzieć wypierdalaj z uśmiechem. A bezwstyd? Chcę żyć tak, żeby mnie nie obchodziło, co kto myśli. Chcę mówić, co czuję a nie co jest "akceptowalne". Chcę być sobą twardym, surowym, żywym. Już nie szukam. Już nie czekam. Jeśli ktoś ma przyjść niech przyjdzie w prawdzie, nago, bez masek. Albo wcale. Zbyt wielu ludzi chce Cię tylko wtedy, gdy jesteś przydatny .A ja już nie chcę być narzędziem w niczyjej ręce. Więc jeśli nie możesz mnie kochać takim, jakim jestem, to spierdalaj. Bez łez. Bez żalu. Bez dramatów. Bo to moje życie. Mój ból. Mój gniew. Moja wolność.